Ο Νόμος
Σύμφωνα με το Άρθρο 18 του Περί Τερματισμού της Απασχόλησης Νόμου, η κατάργηση τμήματος συνιστά νόμιμο λόγο τερματισμού της απασχόλησης λόγω πλεονασμού.

Τα Γεγονότα
Εργοδοτούμενος απασχολείτο ως χειριστής εκσκαφέα σε εταιρεία που ασχολείτο με εργασίες οικοδομικών και τεχνικών έργων (διαχωρισμό οικοπέδων) από το 1987 έως το 2004 οπόταν και τερματίστηκε η απασχόλησή του με σχετική επιστολή για λόγους πλεονασμού.

Το Ταμείο Πλεονασμού στο οποίο ο απολυθείς αποτάθηκε για πληρωμή, ισχυρίστηκε ότι ο τερματισμός της απασχόλησης δεν επήλθε λόγω πλεονασμού. Κατόπιν, ο εργοδοτούμενος αποτάθηκε στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών (ΔΕΔ) διεκδικώντας αποζημιώσεις από την Εταιρεία για παράνομο τερματισμό της απασχόλησης του και διαζευκτικά στην περίπτωση που ο τερματισμός της απασχόλησής του οφειλόταν σε πλεονασμό, πληρωμή από το Ταμείο για Πλεονάζον Προσωπικό.

Η Εταιρεία αρνούμενη τις εναντίον της κατηγορίες ισχυρίστηκε πως νόμιμα απέλυσε τον Αιτητή λόγω πλεονασμού αφού αποφάσισε να παύσει να διεξάγει εργασίες οδοποιίας στις οποίες ο Αιτητής απασχολείτο ως χειριστής εκσκαφέα.

Συγκεκριμένα, η Εταιρεία ήταν οικογενειακή επιχείρηση που αποτελείτο από τον πατέρα, τους δύο υιούς και τον Αιτητή. Οι εργασίες της αφορούσαν κυρίως την ανέγερση οικοδομών και τον διαχωρισμό οικοπέδων. Όλες σχεδόν οι εργασίες γίνονταν με τη χρήση υπηρεσιών υπεργολάβων και οι δύο υιοί εργάζονταν ως εργοδηγοί επιβλέποντας τις εργασίες τους. Η Εταιρεία έκρινε πως ο διαχωρισμός οικοπέδων, που μειωνόταν σημαντικά, ήταν ασύμφορος συγκρινόμενος με την ανέγερση οικοδομών και γι’ αυτό το λόγο αποφάσισε να εστιαστεί αποκλειστικά σε αυτές και προσέλαβε πολιτικό μηχανικό ώστε να αναβαθμιστεί η άδεια οικοδομικών έργων που κατείχε.

Ο Αιτητής ισχυρίστηκε πως ο τερματισμός της απασχόλησης του ήταν παράνομος αφού η Εταιρεία πριν το χρόνο απόλυσής του είχε υποβάλει και κερδίσει προσφορά για διαχωρισμό οικοπέδων που θα καθιστούσαν την παρουσία του απαραίτητη. Αντί αυτού η Εταιρεία προτίμησε να κάνει χρήση υπηρεσιών υπεργολάβου για τις εργασίες που θα διενεργούσε ο ίδιος εάν δεν τερματιζόταν η απασχόληση του. Επίσης, η Εταιρεία ανανέωσε τη σχετική άδεια που απαιτείται από το Συμβούλιο Εγγραφής και Ελέγχου Εργοληπτών για το διαχωρισμό οικοπέδων, ούτε και πούλησε των εκσκαφέα και άρα δεν υπήρχε πρόθεση να παύσει να διεξάγει εργασίες διαχωρισμού οικοπέδων.

Η Εταιρεία ανέφερε πως όταν κέρδισε το συμβόλαιο στο οποίο αναφερόταν ο Αιτητής, ο πελάτης τους ενημέρωσε πως θα καθυστερούσε για άγνωστο διάστημα ο διαχωρισμός των οικοπέδων λόγω προβλημάτων με την οριοθέτησή τους, πως επρόκειτο για πολύ μικρό έργο που τελικά απαιτούσε μόνο 51 ώρες εργασίας που καλύφθηκαν από τη χρήση υπηρεσιών υπεργολάβου. Η Εταιρεία μάλιστα προσκόμισε στοιχεία που αποδείκνυαν πως το έργο που είχαν αναλάβει ήταν μικρό και το τελευταίο τους.

Επίσης, η εταιρεία ανανέωσε την άδεια διαχωρισμού οικοπέδων αφού κόστιζε μόνο 40 ΛΚ για την περίπτωση που επιθυμούσαν να επαναλάβουν τέτοιες εργασίες στο μέλλον. Ο δε εκσκαφέας έμεινε απούλητος γιατί ήταν πολύ παλιός για να πουληθεί και πως τον χρησιμοποιούσαν σποραδικά για άλλες εργασίες.

Η Απόφαση
Το ΔΕΔ διαπίστωσε πως όντως ο τομέας των διαχωρισμών οικοπέδων που ήταν σχετικός με τα καθήκοντα του Αιτητή είχε περιοριστεί σημαντικά και πως μετά τον τερματισμό της απασχόλησής του η Εταιρεία δεν ανάλαβε άλλες εργασίες διαχωρισμού οικοπέδων πλην της μίας για την οποία έγινε λόγος. Οι όποιες αγορές σε εξοπλισμό και πρώτες ύλες που έγιναν μετά την απόλυση του, αφορούσαν άλλες εργασίες και όχι τα καθήκοντά του.

Το τμήμα οδοποιίας με την μορφή που υπήρχε, αποφάσισε το ΔΕΔ, είχε καταργηθεί και οι υπηρεσίες του Αιτητή κατέστησαν πλεονάζουσες. Ενόψει της μη ανάθεσης άλλου έργου διαχωρισμού οικοπέδων και το άγνωστο σε σχέση με το πότε θα ξεκινούσαν οι εργασίες διαχωρισμού του έργου που ανατέθηκε στην Εταιρεία, η Εταιρεία δεν θα μπορούσε να απασχολεί τον Αιτητή μέχρι την άγνωστη και αβέβαιη ημερομηνία έναρξης των εργασιών για το εν λόγω έργο.

Το γεγονός πως η Εταιρεία ανανέωσε την άδεια της καταβάλλοντας μόνο το ετήσιο τέλος δεν αναιρεί τον πλεονασμό των υπηρεσιών του Αιτητή και ως εκ τούτου ο τερματισμός της απασχόλησής του για λόγους πλεονασμού ήταν καθόλα νόμιμος και διέταξε το Ταμείο Πλεονασμού να καταβάλει στον Αιτητή την πληρωμή που δικαιούταν.