Ο νόμος

Σύμφωνα με το Άρθρο 18, εδάφια γ(i) και (vii), του Περί Τερματισμού της Απασχολήσεως Νόμου, η αλλαγή στις μεθόδους παραγωγής και οργάνωσης η οποία ελαττώνει τον αριθμό των αναγκαιούντων εργοδοτουμένων ή ο περιορισμός του όγκου εργασίας, συνιστούν νόμιμους λόγους τερματισμού της απασχόλησης λόγω πλεονασμού.

Τα γεγονότα

Εργοδοτούμενος απασχολείτο αρχικά ως σεφ και μετέπειτα ως διευθυντής κουζίνας (chef de cuisine) σε ξενοδοχείο πολυτελείας από το 1987 μέχρι και το 2006 οπόταν και με σχετική επιστολή τερματίστηκε η απασχόληση του λόγω πλεονασμού. Μετά την απόλυση του, αποτάθηκε στο Ταμείο Πλεονασμού για πληρωμή αλλά το Ταμείο απέρριψε την αίτησή του με τον ισχυρισμό ότι ο τερματισμός της απασχόλησής του δεν έγινε για λόγους πλεονασμού. Κατόπιν τούτου, προσέφυγε στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών (ΔΕΔ) αξιώνοντας αποζημιώσεις από την Εταιρεία για παράνομο τερματισμό της απασχόλησης του και στην περίπτωση που αποδεικνυόταν το νόμιμο της απόλυσής του, πληρωμή από το Ταμείο.

Η Εταιρεία, αρνούμενη τις εναντίον τις κατηγορίες, ισχυρίστηκε ότι τερμάτισε την απασχόληση του Αιτητή για λόγους πλεονασμού και συγκεκριμένα λόγω αναδιοργάνωσης και αλλαγής του τρόπου λειτουργίας της κουζίνας, που και αυτό ήταν αποτέλεσμα της σημαντικής μείωσης του όγκου εργασιών του ξενοδοχείου.

Ο κύκλος εργασιών του ξενοδοχείου όντως είχε μειωθεί σημαντικά λόγω μειωμένων κρατήσεων, από ΛΚ 3.415.662 το 2002 σε ΛΚ 2.331.894 το 2005. Πιο συγκεκριμένα, το ξενοδοχείο είχε 21453 πελάτες το 2002 και μόλις 8041 το 2005. Τα δε καθήκοντα του Αιτητή ως διευθυντή κουζίνας ήταν ως επί το πλείστον ο έλεγχος των a la carte παραγγελιών των πελατών του ξενοδοχείου και η επίβλεψή κατά το μαγείρεμά τους (ο ίδιος δεν μαγείρευε) και σε πολύ μικρότερο βαθμό ο έλεγχος καθαριότητας του προσωπικού της κουζίνας, των παραγγελιών σε προμηθευτές και η έκδοση του εβδομαδιαίου προγράμματος εργασίας.

Από το 2002 και μετά, εργοδοτούνταν στο ξενοδοχείο και τρεις υποδιευθυντές κουζίνας (chefs de partie) με ταυτόσημα ή όμοια καθήκοντα με αυτά του Αιτητή και οι οποίοι τον αντικαθιστούσαν όταν απουσίαζε αλλά επίσης μαγείρευαν.

Η Εταιρεία μπροστά στα ολοένα και πιο δυσμενή οικονομικά δεδομένα αποφάσισε όπως μετατραπεί η παροχή φαγητού από a la carte σε μπουφέ. Αυτή η αλλαγή ήταν οικονομικά συμφέρουσα για το ξενοδοχείο αφού το σερβίρισμα γινόταν γρηγορότερα, με λιγότερο προσωπικό και με μεγαλύτερη ποικιλία φαγητών για τους πελάτες. Πριν την αλλαγή στον τρόπο οργάνωσης της κουζίνας, μπουφέ γινόταν μόνο μια φορά την εβδομάδα ενώ μετά την αλλαγή, αυτό γινόταν επί καθημερινής βάσης.

Η απόφαση:

Το ΔΕΔ αφού έλαβε υπόψη του τα γεγονότα, διαπίστωσε ότι η ουσιαστική μείωση πελατών και κατά συνέπεια και του κύκλου εργασιών καθώς και οι οργανωτικές αλλαγές που εφάρμοσε η Εταιρεία είχαν σαν αποτέλεσμα τα καθήκοντα του Αιτητή να υποστούν ουσιαστική μείωση σε βαθμό που δικαιολογείτο η απόλυσή του για λόγους πλεονασμού. Κατά συνέπεια, διέταξε πληρωμή του από το Ταμείο Πλεονασμού.